Do środków pozataryfowych polityki handlowej zaliczyć należy opłaty i podatki wewnętrzne, nakładane przez państwo na niektóre towary importowane. Podnoszą one ceny tych towarów, ograniczają popyt i działają hamująco na import. Innym przykładem barier pozataryfowych są depozyty importowe. Polegają one na wprowadzeniu przez państwo - jako warunku dokonania importu - obowiązku złożenia w banku przez importera na specjalnym rachunku depozytowym określonej części wartości importowanych towarów. Aczkolwiek suma depozytu po pewnym czasie wraca do importera (osiągać ona może - jak wykazuje doświadczenie - nawet 50% wartości importu), jest to istotny antybodziec importu. Suma depozytu wypada bowiem z bieżącego zastosowania i zmusza często do zaciągania dodatkowych kredytów bankowych. Jak wskazuje doświadczenie niektórych krajów kapitalistycznych z lat kryzysu ekonomicznego 1974-1975, depozyty importowe były skutecznym środkiem przeciwdziałającym pogłębianiu trudności bilansu płatniczego. Do pozataryfowych środków polityki handlowej zalicza się również specjalne opłaty za procedurę clenia towarów, opłaty skarbowe od dokumentacji towarów, opłaty sanitarne itp. Analogicznie jak cła podwyższają one ceny towarów importowanych, osłabiają ich konkurencyjność i łącznie z innymi środkami przeciwdziałają ich importowi.

Wykonujemy sitodruk na różnego rodzaju odzieży. Wynajmij wirtualne biuro w Warszawie. faktura VAT