Podobnie jak środki i metody współczesnego interwencjonizmu państwowego, także środki zagranicznej polityki ekonomicznej państwa kapitalistycznego dzielimy na bezpośrednie i pośrednie. Bezpośrednie środki są działaniami państwa wpływającymi wprost i ze skutkiem natychmiastowym na podstawowe dziedziny zagranicznych stosunków ekonomicznych danego kraju. Podstawowym obszarem działania środków bezpośrednich jest wymiana handlowa, wkraczają one także w inne dziedziny (obroty kapitałowe, wymianę usług). Główną grupę środków bezpośrednich stanowią więc środki polityki handlowej. Pośrednie środki zagranicznej polityki ekonomicznej oddziałują na obroty z zagranicą nie wprost, lecz przez mechanizmy wkraczające głównie w wewnętrzne dziedziny gospodarki narodowej. Stąd też ich oddziaływanie na obroty zagraniczne jest wolniejsze, widoczne z opóźnieniem w stosunku do momentu zastosowania. Zaliczamy do nich wszystkie, poza środkami polityki handlowej, środki i metody zagranicznej polityki ekonomicznej (np. zmianę kursu walutowego), a także różnorodne środki interwencjonizmu (zmiany stopy procentowej, stopy opodatkowania itp.). Cło jest opłatą pobieraną przez państwo od towaru przy przemieszczaniu tego towaru przez granicę (imporcie, eksporcie lub tranzycie). Skutkiem zastosowania cła, opłacanego przez importera lub eksportera, jest wzrost cen towarów - na rynku wewnętrznym przy imporcie, a na rynku zagranicznym przy eksporcie. Działając na poziom cen cła wywierają określony wpływ na popyt i podaż towarów, a więc na rozmiary i strukturę obrotów zagranicznych, a tym samym wpływają na bilans handlowy i płatniczy kraju.

kalisz kancelaria prawna wrocław biura do wynajęcia