Po wykonaniu przez EWG w końcu lat sześćdziesiątych podstawowych zadań "okresu przejściowego" wyłonił się problem dalszych perspektyw tego ugrupowania, dalszych zadań i etapów integracji. Wyłoniła się w szczególności konieczność sprecyzowania dość ogólnikowych sformułowań Traktatu Rzymskiego, mówiących o dalszych zadaniach Wspólnego Rynku, wykraczających poza stworzenie unii celnej. Problemy te zostały podjęte przez organy EWG w postaci różnorodnych planów i projektów utworzenia unii ekonomicznej i walutowej. Punktem wyjścia była w tej sprawie uchwała konferencji szefów rządów krajów Wspólnego Rynku z grudnia 1969 r. o przygotowaniu etapowego planu utworzenia tego rodzaju unii. Powołano także w tym celu grupę roboczą pod kierunkiem premiera Luksemburga P. Wernera dla opracowania odpowiedniego projektu. Przygotowany przez tę grupę i przedłożony w październiku 1970 r. raport był pierwszym najbardziej całościowym projektem unii ekonomicznej i walutowej EWG, znanym pod nazwą "planu Wernera". W 1973 r. po przystąpieniu do EWG Wielkiej Brytanii, Irlandii i Danii zmieniły się w sposób istotny warunki dalszego rozwoju EWG. Miało to także wpływ na długofalowe koncepcje rozwoju i uczyniło w dużym stopniu nieaktualne założenia planu Wernera. W tych warunkach w grudniu 1974 r. na paryskiej konferencji "na szczycie" szefów rządów państw rozszerzonej EWG podjęto decyzję opracowania nowego planu unii EWG, polecając przygotowanie propozycji premierowi Belgii Tindemansowi. "Plan Tindemansa" przedłożony został w 1976 r.

system zarządzania CRM Księgowość Poznań Szablony listu motywacyjnego