Kapitalistyczne państwo oprócz wewnętrznej polityki gospodarczej prowadzi także określoną zagraniczną (zewnętrzną) politykę ekonomiczną. Zagraniczną działalność gospodarczą, a wraz z tym określoną politykę na rynkach zagranicznych, prowadzą we współczesnym kapitalizmie także przedsiębiorstwa różnych branż. Cele i środki tej polityki nie wykraczają jednak poza interesy i ramy przedsiębiorstwa, aczkolwiek w przypadku przedsiębiorstw wielkich mogą wywierać wpływ na sytuację gospodarczą w skali kraju. W przypadku państwowej zagranicznej polityki ekonomicznej mamy do czynienia z działaniami dotyczącymi całej gospodarki narodowej, tworzącymi warunki określające zewnętrzną działalność gospodarczą poszczególnych przedsiębiorstw. Można powiedzieć, że w postaci celów i środków zagranicznej polityki ekonomicznej państwa uwidacznia się rozciągnięcie systemu interwencjonizmu na dziedzinę międzynarodowych stosunków gospodarczych. Będąc odrębną sferą polityki gospodarczej państwa, skierowaną na osiągnięcie określonych efektów w dziedzinie zewnętrznych stosunków ekonomicznych, zagraniczna polityka ekonomiczna powiązana jest ściśle z wewnętrzną polityką gospodarczą państwa. Dotyczy to zarówno celów jak i metod. Tak na przykład stymulowanie przez państwo ekspansji eksportowej monopoli za pomocą różnorodnych środków (subwencji eksportowych, ulg podatkowych itp.) może mieć na celu zarówno ułatwienie zagranicznej walki konkurencyjnej, opanowanie zewnętrznych rynków zbytu, jak i polepszanie koniunktury wewnętrznej, przyspieszanie ożywienia koniunkturalnego - o ile gospodarka narodowa znajduje się w zniżkowej fazie cyklu.

biura rachunkowe poznań zakłady pogrzebowe warszawa PZU OC