Zarówno w Traktacie Rzymskim, jak i w późniejszych programowych dokumentach EWG przewidywano wprowadzenie w różnych obszarach wspólnej polityki ekonomiczej. Chodzi tu o takie dziedziny, jak polityka rolna, przemysłowa, energetyczna, transportowa, walutowa, koniunkturalna i inne. Stopień integracji jest w tych dziedzinach różny i na ogół odbiega znacznie od pierwotnych założeń i koncepcji. Najbardziej rozbudowanym obszarem wspólnej polityki ekonomicznej jest polityka rolna. Wprowadzona ona została w życie w latach 1962—1968 i obejmuje swym zasięgiem około 90% produktów rolnych wytwarzanych w obszarze EWG. Istnieją dwie płaszczyzny urzeczywistniania tej polityki — na zewnątrz stanowi ona system protekcjonistycznych barier, chroniących producentów rolnych EWG przed konkurencją zagraniczną, a wewnątrz — tworzy rozbudowany system interwencjonizmu, stymulujący wzrost wydajności produkcji rolnej, utrzymanie rentowności kapitałów i środków zaangażowanych w rolnictwie, a w efekcie — wzrost podaży produktów rolniczych. Narzędzia integracyjnej polityki rolnej to opłaty wyrównawcze, stanowiące główny środek ograniczania napływu do EWG konkurencyjnej produkcji z zagranicy; administracyjne zakazy importu tych produktów rolnych, które na obszarze Wspólnego Rynku znajdują się w nadmiarze; opłaty dodatkowe, gdy mimo stosowania opłat wyrównawczych powstaje możliwość konkurencyjnego importu i inne.

montaż stoisk targowych wynajem biur Poznań praca za granicą