W kapitalizmie współczesnym rozpowszechnioną formą polityki preferencji celnych jest tworzenie unii celnych w ramach poszczególnych ugrupowań integracyjnych czy stref wolnego handlu. Znoszeniu ceł wewnątrz tych ugrupowań towarzyszy dyskryminacyjna polityka celna wobec "państw trzecich" nie wchodzących do ugrupowania. Dyskryminacyjna polityka celna polega na stosowaniu wobec jakiegoś kraju taryf celnych wyższych od ceł maksymalnych stosowanych w obrotach z innymi krajami. Może to również mieć charakter retorsji (odwetu) w odpowiedzi na utrudnienia stosowane wobec eksportu kraju stosującego cła retorsyjne. Podobny charakter noszą również cła anty dumpingowe, wprowadzane w celu podniesienia cen tych towarów, które importowane są po cenach niższych od cen wewnętrznych - do poziomu cen wewnętrznych. Do środków polityki handlowej zaliczane są tzw. bariery pozataryfowe - nie będące cłami, ale wywołujące te same co cła skutki ekonomiczne, a więc prowadzące do hamowania importu i utrzymujące na rynku krajowym pożądany poziom cen. Wśród barier pozataryfowych najważniejszą rolę spełniają opłaty wyrównawcze, wprowadzone do praktyki międzynarodowych stosunków ekonomicznych przez EWG. Opłaty wyrównawcze są nawet bardziej skutecznym narzędziem regulowania importu niż cła. Wynika to z ich istoty. Stanowią one wpłaty, jakie ponieść musi importer, jeżeli importuje towary, których cena zagraniczna jest niższa od ceny wewnętrznej określonej przez państwo.

pozyczka na dowod Kredyt termowizja