Stosunki ekonomiczne z zagranicą obejmują kilka płaszczyzn: wymianę handlową (towarów), obroty kapitałów oraz wymianę usług. Zagraniczna polityka ekonomiczna może więc dotyczyć wszystkich tych dziedzin łącznie lub też wkraczać poprzez określone środki ekonomiczne i pozaekonomiczne tylko w jedną z nich, np. w sferę obrotów handlowych. Możemy mówić w tej sytuacji o zagranicznej polityce handlowej, polityce kapitałowej itd. We wcześniejszych fazach rozwoju kapitalizmu, w okresie gdy główną formą zagranicznych stosunków ekonomicznych była wymiana handlowa, polityka ekonomiczna sprowadzała się do polityki handlowej. W miarę rozwoju innych form międzynarodowych stosunków ekonomicznych obejmowała całokształt tych stosunków wkraczając w dziedzinę wymiany usług i obrotów kapitałowych. Odróżniać należy autonomiczną i konwencyjną zagraniczną politykę ekonomiczną. Pierwsza oznacza podejmowanie przez państwo przedsięwzięć jednostronnych, bez uzgodnienia z partnerem, wkraczających w jego zagraniczne stosunki ekonomiczne. Istotą polityki konwencyjnej jest oddziaływanie i regulowanie tych stosunków na gruncie dwu- lub wielostronnych porozumień państw. W podobny sposób dzielimy środki i metody zagranicznej polityki ekonomicznej. Podejmowane jednostronnie, zmierzające do stymulowania eksportu i poprawy własnego bilansu handlowego i płatniczego w drodze np. zmiany kursu walutowego własnej waluty, będą przykładem autonomicznych środków zagranicznej polityki ekonomicznej.

Własna działalność gospodarcza konferencje Poznań profesjonalne biuro rachunkowe Wrocław - usługi rachunkowee i księgowe