Jednym z przedsięwzięć integracyjnych EWG jest utworzenie wspólnej dla wszystkich krajów członkowskich zewnętrznej bariery celnej. Ustalona ona została jako średnia arytmetyczna barier celnych, jakie obowiązywały w poszczególnych krajach członkowskich na początku 1957 r. Oznaczało to, że w tych krajach EWG, w których poziom bariery celnej był stosunkowo niski - zewnętrzna bariera celna powodowała wzrost wysokości ceł, tam zaś gdzie poprzednio cła były stosunkowo wysokie - nastąpiło pewne obniżenie poziomu ceł. W rezultacie wspólna zewnętrzna bariera celna doprowadziła do ogólnego obniżenia stawek celnych we Francji i Włoszech, natomiast do ich wzrostu w krajach Beneluksu i RFN - w stosunku do poziomu istniejącego w 1957 r. Jest oczywiste, że w tym drugim przypadku oznacza to pogorszenie warunków eksportu do tych krajów. W początkach lat siedemdziesiątych podjęto w EWG szereg przedsięwzięć w celu urzeczywistnienia wspólnej zewnętrznej polityki handlowej. W rnaju 1970 r. wprowadzono specjalną procedurę postępowania mającą zapobiegać sytuacji, w której import z krajów trzecich mógłby zagrozić interesom EWG. Od 1970 r. działa w EWG specjalny system nadzoru nad importem, pozwalający władzom EWG ingerować w sytuacji zagrażającej interesom Wspólnoty. Istnieje rozbudowany system przepisów antydumpingowych, pozwalający na dość dowolną zresztą ocenę co jest dumpingiem, a następnie wprowadzanie specjalnych opłat antydumpingowych.

rodzina na swoim zarządzanie aktywami opakowania tekturowe